Babaya Çiçek Notları

Çocukken güçlü görünmeye çalıştığımda sen hep anlardın. Bir şey söylemeden yanımda dururdun. Şimdi fark ediyorum; bazen en büyük destek insanın sessizce yanında kalması.

Bana öğrettiğin şeylerin hepsini o gün anlamadım. Bazıları yıllar sonra karşıma çıktı. Bir gün senin söylediğin cümleyi kurarken kendime gülümsedim.

İlk kez bir şeyi tek başıma başardığımda yüzündeki gururu hatırlıyorum. Belki ben o günü unuttum, ama o bakış hâlâ içimde. Bana cesaret veren şeylerden biri o.

Bazen uzun uzun konuşmuyoruz. Bir haber veriyoruz, bir şey soruyoruz, sonra telefonu kapatıyoruz. Ama o kısacık konuşmaların bana iyi geldiğini bil.

Sana benzememek için direndiğim bazı huylarımı şimdi kendimde yakalıyorum. Ve şaşırtıcı biçimde gülümsüyorum. Demek ki insan sevgiyi böyle de taşıyor.

Yolculuğa çıkarken son kez arabayı kontrol edişini hatırlıyorum. O an acele ettiğimi sanırdım. Şimdi bunun sevginin sessiz bir şekli olduğunu biliyorum.

Büyüdükçe sana daha az soru sordum belki. Ama karar verirken hâlâ 'babam olsa ne derdi' diye düşündüğüm anlar var. Sesin bazen içimde yol oluyor.

Bana her sorunu çözmeyi öğretmedin; zor bir şey çıktığında kaçmamayı öğrettin. Bugün bunun ne kadar büyük bir hediye olduğunu daha iyi anlıyorum.

Birlikte bir maç izlemek, yürüyüşe çıkmak ya da çay içmek... Bunlar küçük şeyler gibi. Ama seninle geçirdiğim zamanın değeri yıllar geçtikçe büyüyor.

Senin de yorulduğun, kafanın karıştığı günler olduğunu şimdi daha iyi görüyorum. Hep güçlü görünmek zorunda değilsin baba. Bu kez ben sana omuz vermek isterim.

Bazen teşekkür etmek için özel bir gün bekliyoruz. Oysa her gün içimde taşıdığım bir şey var: Bana güvendiğin için, denememe izin verdiğin için teşekkürler.

Çocukken elinin benimkinden ne kadar büyük olduğuna bakardım. Şimdi kendi yolumda yürüyorum ama o elin verdiği güvenin izini hâlâ hissediyorum.

Birlikte yaptığımız küçük tamirleri, yarım kalan sohbetleri, akşam yürüyüşlerini düşünüyorum. Meğer insanın hafızasında en çok böyle sıradan anlar kalıyormuş.

Bana bir şeyi ilk kez gösterirken sabrının ne kadarını harcadığını bilmiyorum. Ama şimdi başkasına bir şey öğretirken seni daha iyi anlıyorum.

Seninle her zaman aynı fikirde olmadık. Yine de ayrı düştüğümüz yerlerde bile birbirimize duyduğumuz sevgiyi kaybetmeyelim istiyorum.

İyi bir haber aldığımda sesimdeki heyecanı hemen anlarsın. Sonra sen de sevinirsin, belki benden çok. Ben o iki katlı sevinci çok seviyorum.

Bazı yolları bana sen gösterdin, bazılarını kendim buldum. Ama yolumu ararken arkamda duran insanlardan biri hep sendin. İyi ki varsın.

Beni büyütürken kendi hayallerinden neler ertelediğini hiç tam bilemedim. Bugün senin neyi istediğini de sormak istiyorum. Çünkü senin mutluluğun da önemli.

Eski fotoğraflarda omuzlarına oturduğum günleri görüyorum. O zaman dünya biraz daha yüksekten görünürdü. Şimdi o güveni başka yerlerde aradığımı fark ediyorum.

Bir gün seninle acele etmeden uzun bir sohbet etmek istiyorum. Geçmişten, gençliğinden, hiç sormadığım hikâyelerinden. Senin de anlatacak çok şeyin var.

Her başarımdan sonra aklıma yalnızca kendi emeğim gelmiyor. Bana alan açan, elimden tutan, yanımda duran insanlar geliyor. Sen de en baştasın.

Bazen sevgimizi söylemek yerine bir şey tamir eder, bir işimizi halleder, kapıya kadar uğrarız. Bizim dilimiz biraz böyle olabilir. Yine de bugün açıkça söylüyorum: Seni seviyorum.

Büyürken en çok neyi hatırlayacağımı bilemezdim. Şimdi seninle aynı yolda yürüdüğümüz günleri hatırlıyorum. Keşke onlardan biraz daha çok biriktirebilsek.

Sana bu çiçekler yalnızca bir kutlama için değil. Hayatımda bıraktığın emeğin ve bana duyduğun güvenin küçük bir teşekkürüdür. İyi ki benim babamsın.