Anneye Çiçek Notları

Çocukken her şeyin cevabını bildiğini sanırdım. Büyüdükçe anladım; senin de bilmediğin, korktuğun, yorulduğun günler olmuş. Yine de bana güvenli bir yer bırakmayı başarmışsın.

Evden çıkarken arkamdan söylediğin 'dikkat et' sözünü eskiden sıradan bulurdum. Şimdi o iki kelimenin içinde kaç yıllık sevgi ve endişe olduğunu daha iyi anlıyorum.

Bazen bir yemeğin kokusu çocukluğuma götürüyor beni. Masada oturuşumuzu, mutfaktan seslenişini hatırlıyorum. Meğer ev dediğim şeyin büyük kısmı senmişsin.

Seni aramak için her zaman anlatacak önemli bir haberim olmuyor. Bazen yalnızca sesini duyunca günün biraz daha kolay geçeceğini biliyorum. Bu yüzden telefonu açıyorum.

Ben büyüdüm diye senin de hep güçlü olmak zorunda olmadığını bilmeni isterim. Yorulduğunda dinlenmeye, kendin için bir şey istemeye senin de hakkın var. Bu kez ben yanındayım.

Bir gün bana sabırla öğrettiğin şeyleri şimdi düşünmeden yapıyorum. Ama o sabrı unutmadım. Elimden tuttuğun her küçük anda bugün olduğum insana bir parça eklemişsin.

Çocukken düşüp dizimi yaraladığımda önce sana koşardım. Şimdi başka yerlerim acıyor belki; ama içim sıkışınca hâlâ en çok senin sesin iyi geliyor.

Bazen sana yeterince teşekkür etmediğimi fark ediyorum. Çünkü yaptıkların günlük hayatın içinde görünmez olmuş. Oysa benim için verdiğin emeğin hiçbir parçası küçük değil.

Fotoğraflarda hep bizi önüne almışsın. Kendin biraz arkada kalmışsın. Bugün en önde sen ol istiyorum; çünkü bizim hayatımızın en güzel karelerinde senin emeğin var.

Dünyayı tanırken önce senin yüzüne baktım. Bir şeye sevindiğinde sevindim, korktuğunda elini aradım. Hâlâ pek çok iyi şeyin başlangıcı bana senin yüzünü hatırlatıyor.

Eskiden eve geç kaldığımda neden merak ettiğini anlamazdım. Şimdi insanın sevdiği biri dışarıdayken saati nasıl başka türlü izlediğini biliyorum. İçindeki o sevgiyi görüyorum.

Birlikte geçirdiğimiz en sıradan günler bile özleniyormuş. Bir masada oturmak, sana günümü anlatmak, çayın soğumasını fark etmemek... Bugün en çok bunları düşündüm.

Bana her zaman mükemmel olmayı öğretmedin; yeniden denemeyi öğrettin. Başaramadığım zamanlarda bile değerli olduğumu senin yanında hissettim. Bunun için minnettarım.

Senin de gençken kurduğun hayaller vardı. Bazen benim telaşımla onların üzerini örttüğünü düşünüyorum. Bundan sonra senin ne istediğini daha çok sormak istiyorum.

Çocukluk evimizin kapısını zihnimde açtığımda ilk senin sesin duyuluyor. O ses uzak bir odadan bile gelse kendimi yalnız hissetmezdim. Meğer huzurun da bir sesi varmış.

Bazen aramızda fikir ayrılıkları oluyor, bazen birbirimizi anlamakta zorlanıyoruz. Ama şunu biliyorum: Sevgi yalnızca aynı düşünmek değil, yine de birbirine dönmek.

Bana verdiğin en büyük şey yalnızca emek değil; düşüp kalkabileceğime duyduğun güvendi. Sen bana inanırken ben de yavaş yavaş kendime inanmayı öğrendim.

Yıllar geçtikçe senin fotoğraflarına daha dikkatli bakıyorum. Her çizgide bir telaş, bir gülüş, bir hikâye görüyorum. Keşke sana kendini benim gördüğüm kadar güzel gösterebilsem.

Bugün sana çiçek gönderirken çocukken koparıp getirdiğim küçücük çiçekleri düşündüm. O zaman da yalnızca seni mutlu etmek isterdim. Bazı duygular hiç büyümüyor.

İyi bir gün geçirdiğimde seni aramak istiyorum; kötü bir gün geçirdiğimde de. Çünkü beni yalnızca sevincimle değil, dağınık hâlimle de kabul eden o yer sende.

Sana bazen teşekkür etmek yerine 'biliyorsun zaten' diyorum. Ama insan duyduğu şeyi bilse de işitmek ister. O yüzden bugün açıkça söylüyorum: İyi ki benim annemsin.

İlk adımlarımı attığım günü hatırlamıyorum; sen hatırlıyorsun. Benim unuttuğum nice başlangıcı içinde saklamışsın. Senin hafızanda büyümüş olmak ne güzel.

Bir şeyler değiştikçe bazen eski hâlimi özlüyorum. Sen bana çocukluğumu geri getiremiyorsun ama o çocuğu hâlâ tanıyorsun. Bu, bana tarif edemediğim bir yakınlık veriyor.

Bugün hiçbir özel gün olmasa da sana bunları söylemek istedim: Yanımda olduğun için değil yalnızca; hayatı kendi gözlerimle görebilmeme yardım ettiğin için teşekkür ederim.